Deze week zag ik op AT5 een filmpje waarin een jonge vrouw vertelde over haar in het water geduwde Bíro. Ik kon een grijns niet onderdrukken. Niet netjes, ik weet het. Maar deze grijze wagentjes staan voor iets groters. Gemakzucht. Ik moet denken aan de Canta. Het kleine, rode autootje dat in 1995 ontworpen werd voor mensen met een beperking, ouderen en anderen die de luxe niet hadden een echte auto te besturen. 

Wat ooit begon als hét bewijs van achterstand, is nu het toonbeeld van welvaart. Want de Canta werd de Bíro, Gerry uit de Dapperstraat met een heupafwijking werd Anne-Fleur van de Keizers met een Hyrox-abonnement. 

Sta me toe een bruggetje te maken. Ik was sceptisch toen AI werd geïntroduceerd. Maar de scepsis maakte plaats voor een zeker begrip. Nu konden mensen met een laag opleidingsniveau een zakelijke brief schrijven naar hun malafide huisbaas. Een sterke brief waarmee hun terechte klachten eindelijk serieus zouden worden genomen. Sollicitatiebrieven, ook geweldig. Niet meer afgerekend worden op je beperkte pen, maar aangenomen worden op het gesprek dat nu wel zou volgen. Een zegen voor mensen met dyslexie bovendien. Dit kon wel eens dé manier worden om de samenleving weer samen te laten leven. 

Helaas. AI is vooral een hulpje gebleken waar mensen met vol verstand, tot onze premier aan toe, gebruik van maken. Niet uit nood, maar uit gemakzucht. A.I. had een Canta kunnen zijn voor mensen die anders achter blijven. In plaats daarvan wordt het internet overspoeld met talloze Bíro-rijders die bovendien zoveel water verspillen dat een volgend van de kade geduwd wagentje op de betonnen bodem van de Keizersgracht uiteen zal spatten. 

Luister de gehele Met Mandy! uitzending hier terug.